17 اوت 2023- تحقیقات جدید نشان داد که در بین افراد مبتلا به دیابت نوع 1 و نوع 2، طلاق گرفتن در مقایسه با متاهل بودن با دو سوم خطر بیشتر برای آمپوتاسیون اندام تحتانیLLA) – قطع پا از ناحیه ی زیر زانو) همراه است و مرد بودن با 57 درصد خطر بیشتر LLA در مقایسه با زن بودن، همراه است .این مطالعه که توسط دکتر استفان جانسون و همکارانش، از دانشگاه  Örebro، سوئد، انجام شده است در نشست سالانه انجمن اروپایی برای مطالعه دیابت (EASD) در هامبورگ آلمان (2 تا 6 اکتبر) ارائه خواهد شد.

بدتر شدن ساختار رگ های خونی بزرگ و کوچک (عوارض ماکرو و میکروواسکولار) در بین افراد مبتلا به دیابت شایع است، به ویژه در میان افرادی که کمتر به داروهای دیابت برای کاهش قند خون، چربی خون و فشار خون پایبند هستند. چندین سال است که نرخLLA ، به دلیل بهبود درمان ها و کنترل دیابت، کاهش یافته است.

عوامل خطر برای قطع اندام تحتانی (LLA) در افراد مبتلا به دیابت کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. در این مطالعه، محققان تاثیر عوامل خطر جمعیت شناختی، اجتماعی-اقتصادی، پزشکی و سبک زندگی را بر LLA در افراد مبتلا به دیابت تازه تشخیص داده شده، بررسی کردند.

نویسندگان از داده‌های مرتبط با ثبت ملی سوئد استفاده کردند و از طریق ثبت ملی دیابت سوئد، همه افراد 18 سال یا بالاتر را که از سال 2007 تا 2016 برای اولین بار عمل قطع عضو داشتند، شناسایی کردند. این افراد از تاریخ تشخیص تا قطع عضو، مهاجرت، مرگ، یا پایان مطالعه در سال 2017،- هر کدام که اول اتفاق افتاد- تحت نظارت بودند. در این مطالعه 98 درصد از شرکت کنندگان به دیابت نوع 2 ، و تنها 2 درصد به دیابت نوع 1 مبتلا بودند.

محققان از چندین ثبت ملی سوئدی برای به دست آوردن داده‌های مربوط به وقوع LLA و عوامل خطر بالقوه، از جمله متغیرهای جمعیت شناختی و اجتماعی-اقتصادی، پزشکی و سبک زندگی استفاده کردند. متغیرهایی با بیش از 40 درصد داده های مفقوده از تجزیه و تحلیل حذف شدند.

گروه مورد مطالعه متشکل از 66569 نفر بود که 133 نفر از آنها در طول متوسط پیگیری چهار ساله، تحت عمل قطع عضو قرار گرفتند. محققان از مدل سازی کامپیوتری برای شناسایی ارتباط عوامل خطر بالقوه با بروز LLA استفاده کردند.

محققان دریافتند که طلاق در مقایسه با متاهل بودن با 67 درصد خطربیشتر برایLLA و مرد بودن در مقایسه با زن با 57 درصد خطربیشتر برای LLA مرتبط است، و هر سال افزایش سن با 8 درصد افزایش خطر LLA همراه می باشد.

نویسندگان معتقدند که خطر بالاتر LLA در افراد مطلقه ممکن است به دلیل تغییر در مراقبت از خود و عادات غذایی باشد که در افراد هنگام طلاق مشاهده می‌شود زیرا این افراد به احتمال زیاد پس از طلاق تنها زندگی می کنند. به ویژه در مورد مردان، این اغلب به انزوای اجتماعی بیشتر با اثر ثانویه ی فعالیت بدنی کم مرتبط است.

خطر قطع عضو انتهایی در افرادی که در ابتدای مطالعه دارای خطر بیشتری برای ابتلا به پای دیابتی بودند، در مقایسه با افرادی با پای سالم، بیشتر بود، به طوری که نوروپاتی یا آنژیوپاتی با چهار برابر افزایش خطر LLA، داشتن زخم های قبلی با هشت برابر افزایش خطرLLA ، ابتلای فعلی به بیماری شدید پا با 11 برابر افزایش خطرLLA ، همراه بودند.

درمان با انسولین در مقایسه با درمان با رژیم غذایی به تنهایی نیز با 2 برابر خطر بیشتر برای LLA همراه بود. فشار خون بالا وHbA1c (متوسط قند خون در 2 تا 3 ماه گذشته) از نظر آماری با خطرLLA  ارتباط معنی داری نداشتند. خطر  LLAدر افراد چاق کمتر از نصف (46%) این خطر برای افراد با وزن طبیعی بود، در حالی که خطر ابتلا به LLA افراد سیگاری در مقایسه با افراد غیر سیگاری 2 برابر بود. در نهایت، فعالیت بدنی کم (کمتر از یک بار در هفته) با 2 برابر خطر ابتلا به LLA در مقایسه با فعالیت بدنی روزانه همراه بود.

از آنجایی که این پژوهش یک مطالعه ی مشاهده‌ای بود، محققان نمی‌توانند با اطمینان در مورد علت خطر کمترLLA در افراد چاق نسبت به افراد دارای وزن طبیعی نظر دهند. آنها گفتند که این می تواند یک اثر تصادفی یا یک اثر واقعی باشد، زیرا افراد چاق زخم های بیشتری را در پاهای خود تجربه می کنند(زخم پا تا حد زیادی مهم ترین عامل خطر برای LLA است)، اما ممکن است بهبود زخم در پایین تنه ی افراد چاق بهتر صورت گیرد، از طریق بسیج بهتر سلول های پیش ساز اندوتلیال، همانطور که در میان افراد چاق بدون دیابت، دیده می شود.

همچنین، برخی از افراد با وزن طبیعی ممکن است به دلیل بیماری وزنشان کاهش یافته باشد(علیت معکوس) که آنها را در معرض خطر نسبی بالاتری برای LLA قرار می دهد.

همچنین این مطالعه نشان داد که خطر LLA در بین افراد با سن بالاتر، جنس مذکر، طلاق‌گرفته، گروه در معرض خطر بالای پا، تحت درمان با انسولین، سطح فعالیت بدنی پایین‌تر و افرادی که سیگار می‌کشیدند، بالاتر است. چاقی با خطر کمتری برای LLA همراه بود. بنابراین، این متغیرها ممکن است نقش مهمی در خطر LLA در میان افراد مبتلا به دیابت داشته باشند.

آنها افزودند: متغیرهای سبک زندگی، ارتباطی قوی با LLA دارند و افزایش فعالیت بدنی، اجتناب از وزن کمتر از وزن نرمال، و ترک سیگار ممکن است مداخلات موثری برای کاهش خطر LLA باشد. عوارض اولیه ی اندام تحتانی پس از تشخیص دیابت یا عوارض موجود در هنگام تشخیص دیابت، علائم هشدار دهنده ی خطر بالاتر برای LLA هستند و باید به این بیماران توجه بیشتری شود.

مدت ابتلا به دیابت در مقابل سن بالاتر به عنوان عوامل خطر LLA مورد بررسی قرار گرفت و محققان دریافتند که سن بالاتر با خطر بیشتر LLA مرتبط است، حتی در افرادی که برای مدت کوتاهی است که به دیابت مبتلا شده اند؛ بنابراین، باید توجه بیشتری به مشکلات اندام های تحتانی در افراد مسن مبتلا به دیابت شود، حتی اگر مدت ابتلای آنها به این بیماری نسبتاً کوتاه باشد.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2023-08-divorced-male-factors-limb-amputation.html